Minggu, 23 November 2014

wak sapat iwak haruan
dijamur karing di hari Senin
lamun hati bapadah supan
kaina haja bapacaran
i Julak Ibas naik mutur L300 matan Amuntai handak ka Martapura. Inya duduk
batatai wan babinian anum, bungas langkar wan muntuk banar. Kabalujuran binian bungas tu mambawa anaknya nang hanyar baumur 10 bulanan wan masih manyusu.
Di tangah jalan kira-kira 5 manitan lagi binian tu handak manyusui anaknya, tapi pas handak menyusui, nang anak tu kada hakun manyusu. Balalu umanya nang bungas langkar tu bapandir, ”Lakasi sayang diisap susunya, mun kada hakun kena mama julung wan julak di higa ne nah!”
20 menit imbahnya nang anak ne tatap kada mau maisap susu umanya. Umanya mambisai pulang baasa, “Lakasi sayang diisap susunya, mun kada hakun bujuran mama bariakan wan julak nang di higa ne nah!”
Timbul bakajutan bapandir si Julak Ibas ne lawan umanya, “Bujur-bujur nah bapandir tu, jangan mambari harapan aku haja umanya ae. Tolong capati ikam ambil kaputusan, gasan aku ataw anakmu! Aku sudah jauh talimpua pada Martapura.”
Umpani banjur wan iwak saluang
mambajurnya di di palataran
dimapa akal handak lakas badatang
ulun masih pangangguran
ASAM KUINI BUAH RAMBUTAN
BUAH MANGGIS IWAK SALUANG
ULUN KADA WANI WAN TAKUTAN
PIAN NANG MANIS DI AMBIL URANG
Nyaman-nyaman iwak saluang
Dipatuk burung tarbang ka awan
Mun pian kada handak diambil urang
Lakasi badatang larangi jujuran
Banua Hujung Tanah adalah penamaan sebuah daerah yang nantinya berkembang menjadi sebuah kerajaan, yaitu Nagara Dipa. Kemudian ini dijadikan grup di facebook dengan tujuan menceritakan kembali kisah-kisah orang terdahulu melalui ringkasan Hikayat Banjar Versi Johanes Jakobus Ras (Belanda). Kutipan dari buku tersebut di antaranya sebagai berikut, "Adapun lamun kamu hendak bardiam pada tampat lain dari sini, cari tanah itu maka tabuk kira-kira sapancaluk di tangah malam itu. Ambil sakapal tanah itu; lamun rasanya hangat sarta bau harum itu baik tampat bardiam, banyak barkatnya pada bumi itu; barang ditanam manjadi, panyakitpun jauh, orang dagang banyak datang, satrupun jauh; sukar ia mangira-ngirakan manyarang, barkat tuah tanah itu; banyak makmur sadikit yang sukar." Admin Grup: Pambakal Banua Hujung Tanah

Kisah Lucu Bahasa Banjar: Batianan Pulang


Dua urang laki bini susubuhan  sudah barangkat ka Puskesmas. Ngaran nang laki Lampau, ngaran nang bini  Sarintan.  Kada lawas, buhan nang badua nintu  sampai di Puskesmas. Urang kada tapi banyak  balum. Patugas  hanyar saikung badua nang talihat.
                Dilihat Lampau ada patugas nang suah datang ka kampungnya, lalu inya mamaraki lawan patugas nantu, balajur baucap  pina tagas sarik,  “Pa, Pian ni pandustaan, pangaramput.”
                Patugas nantu takajut, balalu baucap,  ”Maaf Pa, Bu, ada  apa ni, dudukan dahulu nah, napa tadi habar?”
                Lalu nang dua laki bini  nantu dudukan.
                “Bini ulun batianan pulang, napa?”
                “Syukuram, Alhamdulillah, mun kayanintu.”
                “Tapi, ulun sudah lapah haur batianan tarus,” jar Sarintan nang duduk di higa laki sidin  manyahuti.
                “Padahal kami sudah umpat ba KB nang pian padahakan sumalam di kampung kami, sudah kami pakai alatnya, ada nang dipasang ada nang diuntal, kami pakai kaduduanya  bila  handak baanuan laki bini, tapi kanapa  bini ulun masih  haja batianan?” jar Lampau kada habis pikir.
                “Sudah bujurlah pian mamasangnya?”  jar  patugas.
                “Sudah  bujurai  Paai, nang kaya  pian cuntuhakan pang waktu di balai disa, jar pian  bila handak baanuan laki bini  pasang kundum ini. Kundum ni sagan lalakian, bila sagan bibinian  ada ubat nang diuntal.”
                “Uh, jadi  pian  pakai  kundumlah?  Tapi, Paai, ulun rasa  kada mungkin pang bini pian batianan pulang mun  pian mamakai alat nantu, lawan bini pian ada jua mauntal ubat,”  patugas puskesman baucap  sambil  kabingungan, lalu  batakun pulang mamastii,              “Waktu pian handak bahubungan tu, pian  mamasang  di  ampun piannai kalu?”
                “Kada pang, Paai.”
                “Lalu di mana?”
                “Ulun ingat banar waktu pian manjalasakan di Balai Disa, Jar pian bila handak bahubungan laki bini, pasang kundum ni, nah kaya ini caranya jar Pian, lalu pian masukakan ka talunjuk  pian kundumnya. Jadi, bila kami handak bahubungan, ulun pasangai  nang kaya pian cuntuhakan tu.”
                “Jadi, pian mamasangnya di  talunjuk?”
                “Inggih.”
                “Ha,ha,ha, Bapa, Bapa....pantasai  bini pian  batianan pulang,  pian salah pasang, lalu pian pang  Cil, kaya apa minum ubatnya?”
                “Inggih, ulun untalai lawan pisang talas.”
                “Napanya nang pian untal, Cil?”
                “Ya, kundumpang jua.”
                “Hehehe, hahaha, Aduuuh,” Patugas mangalakak tatawa kada kawa maharit lagi, sambil bapicik parut  sidin.